بعضی شماره ها را از عمد ذخیره نمی کنم. نو شدن گوشی این خاصیت را دارد که بعضی ها را بیندازی بیرون. حتی اسمشان را از ذهن گوشی ات خالی کنی تا حتی سالی یک بار، اتفاقی موقع سرچ یک اسم هم برایت مرور نشوند.  

مرا به که وا می گذاری؟ به خویشاوندی که پیوند محبت را می گسلد یا بیگانه ای که به من خشم می گیرد؟
    

از دعاي عرفه

 خارج از زخم

كاش دروغ طعم گسي داشت.  

توقعم نبود. خطابم را به خودت نگير. تو فقط ضربه آخر بودي و ضربه آخر هميشه محكم تر است. ضربه آخر است كه توي رينگ مي اندازدت به تلو تلو خوردن. خطابم به همه آدم هايم است. آدم هايي كه توي ليست تماس هايم جمع شده اند و فيس بوكم را پر كرده اند. گوشي ام را خاموش مي كنم كه بروم از دست. مثل همه تماس هاي از دست رفته ام.  

خودم را مي زنم به آن راه؛ بعد مي بينم همين راه هم دروغ بوده است. راه فرار كه سراب باشد، خستگي خون مي شود توي رگ هات و در نمي رود.

بيخود برخي را پيامبر مي كني براي خودت كه گناهشان هم گناه بزرگ تري باشد از ديگران و خطايشان بيشتر بزرگ شود. ببين! خوب گوش كن نفيسه! وقتي فكر مي كني يك نفر با بقيه فرق دارد داري بزرگ ترين حماقت زندگي ات را مرتكب مي شوي. اين را بفهم، باورش را قاب كن و بچسبان روي در يخچال، روي وايت برد اتاق، علامت كن و بزن روي دستت. پشت دستت را داغ كن از گرماي دروغ هايي كه بي امان مي خورند توي صورتت.

از اين كه بخشيدن تكليفم شده است، بيزارم. نمي خواهم كاري كنند كه از قبل روي بخشيدنم حساب شده است. از اين جمله متنفرم: مثل هميشه ببخش. تو ببخش.تو، تو، تو...

يك رگ انگار توي سرم در مي رود و همه خون خستگي هايش را مي ريزد توي گلوم. دارم تلو تلو مي خورم. حس روزهايي را دارم كه خودت من را دور كردي از آن ها.خودت كسي را نجات داده اي و بعد دوباره پرتش كرده اي توي گرداب. حالا دور گرفته ام با چرخش هاي بي موردم. حس بخشش معمولي ام را هم از دست داده ام. حس روز بعد انتخابات است و بهت تلخش.نمي خواهي باور كني اما مگر دست خودت است؟ حس آن روزهاي لعنتي دوباره به من برگشته و گربه سياهي كه سر راهم سبز مي شود و پنجه هاش قد مي كشد توي خوابم، ناخن هايش توي سرم، روي صورتم.

سر دردم نگران كننده نيست. مثل هميشه ي بعد اين خواب ها طبيعي است.    

 شايد بايد ياد بگيرم نگران چيزهاي طبيعي نباشم. نگران دروغ، گربه هاي محله و بخشيدن. فقط اين را نمي دانم. من گيج ترم يا مامان؟ گيجي دروغ غليظ تر است يا واقعيتي كه شنيد. نيمه نيمه هاي واقعيت كه تكه تكه رو مي شود، بدن سلاخي شده اي كه هر بار يك جايش كالبد شكافي مي شود، ديگر زشت تر از تمامي يك دروغ نيست. كريه تر است. عينك آفتابي ام را بده.     

به تلافی یک 14 گانه

1)

ما کیلومترها رفتیم تا جایی را ببینیم که زمانی مال ایران بوده است؛ جایی که مردم شیشه اتوبوس های ایرانی را می شکنند و به ایرانی فحش می دهند.

تمام راه، قطار روی شانه های مامان بود؛ بعد ریلش را جا به جا کرد و نشست روی سینه من. بی خوابی جای نفر خالی توی کوپه ما را پر کرده بود. قطار همه چی داشت و خدا را شکر دکتر هم.

پنجره چیزهای زیادی را نشان می داد. تونل که نبود بیرون پر از سبز بود و آبی و زرد. تونل که پیش می آمد روز تمام می شد تا دوباره ثانیه ای بعد شروع شود.

2)

از آب گذشته بودیم.  

شب، توی کشتی شروع شد و تمام. بیرون هوا سرد بود و عرشه تاریک. حال مامان توی کشتی آرام تر شد. خواب آمد روی عرشه.کمی خوابیدم. چند روز می شد که شب نداشتم! پلک هایم را دادم دست سکانش.

3)

هموطن توی غربت یعنی پیچ سر گردنه. این را خوب یاد گرفتیم دیگر. کمی انگلیسی به کمک مان آمد. مسیر نُه ساعته اتوبوسِ آخر دیگر زیادی زور داشت. رسول گفته بود در رو به دریا مسیرمان است تا هتل. دریا را گرفتیم و رسیدیم تا هتلی که موقت بود. دوش آب گرم بغضی بود که از سرم گذشت. صبح با صدای دریا بیدار شدیم. صدایمان می کرد. راهی اش شدیم. نزدیک اولین مغازه کباب ترکی، کسی زده بود سر شانه بابا و بابا بهتش زده بود از لهجه ایرانی پشت سرش. رسول بود که آمد توی لابی هتل؛ تنها چیزی که توانست من را از پای اینترنت و مامان را از روی صندلی خستگی اش بلند کند. آبشارِ گریه بود که از چشم همه... مامان راست می گفت که شبیه رسولم. گریه در من درونی شده است دیگر. دو سال و نیم تعریف کردنی داشتیم اما برای حرف های تلخ همیشه وقت هست.

4)

رفتیم که برویم تا اتاق های رو به دریامان. همان جا که نگار پا به بلوغش گذاشته بود و رسیده بود تا نیمه بیشترش. لابی هتل جدید، بغض بیشتری داشت. من را هم به اشک آورد. نرگس و نگار از پله ها آمدند پایین و افتادند توی آغوش های خیس مان. خودشان پیش از ما رفته بودند سمت دریا و اشک. آغوش دریا پر است از بغض. دریا بلند گریه می کند، خودش است و خودش، بالای سرش آسمان است و بس. دریا موجود خوشبختی است. نه وقتی پیش می رود کسی برایش کف می زند و نه وقتی عقب می نشیند روی سرش سرزنشی هست. دریا، دریاست. شکل کلمه اش هم همین را می گوید.

5)

روزهای خوبی بودند. صبح صبحانه های دور هم، رسولی هم داشت و نرگسی و نگاری و حتی بیشتر از قبل؛ بچه ای که اضافه شده بود. شب های خنده و حرف. حرف هایمان تمامی نداشت. دریا خوب می شنید تمامش را. همه چیز را نمی شد گفت. خودمان را زده بودیم به خوش بودن. رقص و ساز و رنگ و نور و زندگی که توی چشم همه برق می زد. هتل برای خودش شهر کوچکی بود. مهاجرت به این شهر کوچک سهمی از خاطره های چند تایی مان شد. به لطفش با نگار سر پاستیل هایی که با خودم برده بودم تخته بازی کردم، این یکی از آرزوهایم بود. نزدیک ترین خوب می داند. رقص مخصوص آن روزها را کردیم، عکس گرفتیم و دویدیم. خرید کردیم و بستنی خوردیم. روزهای خوبی بودند.

6)

تمام مدت نتوانستم چیزی بگویم. منی که چمدان چمدان حرف آورده بودم برایت. فقط تو گفتی و من میان صدای آوازها شنیدمت. گاهی حتی تکان لب هایت را نمی دیدم. فقط خیره شده بودم در چشم هات. فقط به این فکر می کردم که چه روزها و شب هایی بود که به این چشم ها و شانه ها و حرف ها احتیاج داشتم. روزهایی که اگر بودی شاید اوضاعم این نبود. شاید تنها کسی بودی که می شد برایش گفت و تحقیر نشد.

خوبی اش این بود که کسی حرف هایمان را نمی فهمید. سفره دلم آماده بود که وسط هتلی پنج ستاره و میان آدم هایی زبان نفهم پهن شود اما نشد. باز هم نگذاشتم که درد دل کند کمی.

شب سنگینی بود. سنگین تر از قهوه های دستگاه. بعد از انتظار چند ساله برای گریه کردن روی شانه هات و گفتن های بی دریغ فقط شنیدم. چیزهایی را گفتی که خودم به همه گفته بودم. نصیحت هایی که هیچ کس از من قبول نکرده بود. خواسته هایی که به التماس رسیده بود اما هرچقدر آوازه خوان هتل حرف های تو را شنید، آن جا در آن خانه هم کسی حرف های من را شنیده بود! گفتی که باشم. به خدا بوده ام، تمام این مدت و با همه زندگی ام. خواستی که از خودم کوتاه بیایم، به خدا غیر این نکردم اما نتوانستم که بگویم برایت. بغض امان نداد. به خودم که آمدم دیدم روی تخت اتاق افتاده ام و فرصت حرف زدن با تو ابری شده است روی دریا. بالکن اگر نبود آن شب چه می شد بر من و نگار اگر خوابش سنگین نبود و دریا اگر فریادم را تحمل نمی کرد؟

چیزی که تو دیدی همانی نبود که وقتی رفتی. چیزی که تو دیدی فقط یک لحظه بود از این همه. لحظه هایی که من زندگی شان کرده ام. چیزهایی هست که نمی دانی. نخواستم بدانی. بماند در من بهتر است. نخواه که بدانی. چیزی نیست. چیز مهمی نیست. این جواب من برای خیلی ها آشناست.

7)

 اتاق 148 شادی کوچکی بود. خوشبختی موقت بزرگی داشت.

نمی دانم دریا برادری دارد یا نه اما می دانم که به خواهری هایم خوب حسودی کرده است.

8)

وقتش بود که به خودمان برگردیم. تلخی آن صبح زود، شام آخر و بغض هایی که باز لانه می کرد تأیید این همه بود. یادم می افتاد حسین سبزیان را در کلوزآپ کیارستمی. می گفت شب که می شد برمی گشتم به خودم و باز همان زندگی شروع می شد و نقش من تمام شده بود.

نگار از رختخواب بلند نشد. همان جا گریه کرد و خداحافظی. نرگس پایین پله ها و ما تا فرودگاه. دلم نمی آمد کلید اتاق را بگذارم توی سوئیچ و بروم. دلم نمی آمد آن شادی کوچک را بسپارم دست تمیز کار هتل. دلم نیامد که بروم اما... دوباره برمی گردم به شهر لعنتی ام.

9)

کسی در اتوبوس دلش برایم سوخت. کسی در فرودگاه و ترمینال و کسی در کافه سر راه.

سیب دسته ای نداشت که من بشکنم، کسی چایی تعارف نکرده بود که من بگیرم، عمو آن جا نبود، روبروش صندلی سفید بود نه در یخچال... این وسط فقط این واقعیت داشت که چمدان ها سنگین بودند و این که من اصفهان را دوست دارم.

10)

بسته های صورتی قرص را با خودم برمی گردانم؛ خشاب های خالی ام را.  

11)

شکلات ها غنایمی هستند که باید تقسیم شوند. شادی غنیمت است.

12)

خانه می رود توی پوسته خودش. کار کردن در خون من است. دلم برای روزهای شلوغ لک زده بود. از کسی خبری ندارم. کسی هم از من. موبایلم دل سوخته شده است از آب دریا.

13)

اردیبهشت را خیلی دوست دارم. سی و سه پل را بهانه گرفته ام. جالب بود آن جا کسی از من پرسیده بود از متروی اصفهان چه خبر؟!

14)

سوغاتی ام چند تا شعر است. دوستشان دارم. وای که اگر بالکن نبود و شعر...

تقويم ها كاري جز تمام شدن هم بلدند؟   

 امسال علاوه بر سال 89 دهه هشتاد را هم بايد مرور كرد. 80 براي ايران دهه تلخي بود.

يادم است يك وقتي مسؤول ها كه مي خواستند كاري را بيندازند عقب و از سرخودشان واكنند در جواب سؤالت مي گفتند: در سال 90 به بهره برداري مي رسد، مشكلش حل مي شود، تكليفش معلوم مي شود و از اين بهانه هاي نخ نما. سال 90 براي همه قيد دوري بود. سالي كه انگار حالا حالاها وقت هست تا آمدنش. اما حالا 90 دارد مي آيد با يك نُه غول گردن كلفت و صفري كه قرار است برود تا يك نُه گردن كلفت ديگر. 99 هم شايد حالا عدد دوري باشد، يك سالِ دور از ديد؛ اما واقعيت اين است كه 99 فقط دو تا عدد است كه يك نفر دارد تند تند مي شمردش. عين بازي هاي قايم باشك. انگار يك نفر چشم گذاشته و پشت هم و تند تند عددها را رديف مي كند تا فرصت را از بقيه بگيرد. دهه 80 براي من به همين تندي گذشت.

ده، بيست، سه پونزده، هزار و شصت و شونزده، هركي مي گه شونزده نيست، خاله پيرزن خونه نيست.

؛

خب شايد اين پست را براي خودم ننويسم براي آن كسي بنويسم كه اسم خودش را غريب آشنا گذاشته و آخرين بار توي كامنت خصوصي اش نوشته است: خبرم كن وقتي به روز كردي. از بس اومدم اين جا و رفرش كردم خسته شدم. با قلمي كه تو داري مي توني هر روز بنويسي. چرا اين كارو نمي كني؟ بعضي وبلاگ ها روزي سه چهار بار به روز مي شوند.  

 اين پست را نوشتم كه بگويم اگر خسته مي شوي نيا. بودن خستگي نمي طلبد. بودن، بودن است با همه كمي ها و كاستي ها و خستگي هايش. بودن تعريف دارد و به چند بار رفرش كردن نيست. براي من كه فرقي نمي كند اما براي كسي كه مهم باشي تنها راه مرگ كامنت هاي عاشقانه، همين خستگي است. كاري كه شما غريبه هاي آشنا خوب بلديد.  

پ.ن:

سفر كنيد رفيقان كه من گرفتارم(سعدي)

بغض كهنه رو رها كن تا دلت نفس بگيره

سال نوي همه مبارك حتي شما دوست عزيز!

دلم برای چسب زخم تنگ شده است؛ مثل دلم برای برادرزاده ای که جایی از این جغرافیا پلک باز کرده و جز دو بار از میان وب کم، کمی ندیده امش. چند بار آمده ام، نوشته ام و بعد دکمه از یاد  بردن را به خورد این صفحه داده ام و باز کسی احمقانه پرسیده است می خواهی بماند یا نه؟ و من با سنگ دلی تمام گفته ام که نه.

به همه گفته ام که وقتی این امتحان ها و این علمی-کاربردی طولانی تمام شود، کارهای نصفه نیمه زندگی ام شروع می شود، انگار که پرچم بر می دارم برای فتح دنیا.

دنیا شاید همین باشد؛ 11بسته پروپرانولول صورتی که راه معده ام را خوب بلد شده اند.

دارد مرا فتح می کند با تمام اشیایی که این روزها دور سرم خوب می چرخند و می ریزند توی خواب های هرگز تا صبح. اما...

 دستم نمی رود که دنیا فقط همین باشد.

؛   

تقویم دارد تمام می شود امسال هم. هر سال کارش همین است. برای فتحش پرچمی ندارم جز یک چسب زخم که اهتزاز می گیرد در باد، جز همین کیبرد فراموش کار، جز چند تا دوست و یک ردیف آرزو.

دنیا شاید همین باشد. همین که از خراب بودن یک پرده عمودی دلت بگیرد و خیابان را نتوانی نادیده بگیری. همین که شاید به تحلیل کابوس ها بخندی و صبح که بلند می شوی طعم یک نگرانی شیرین داشته باشی توی چای.  

معجزه، معجزه است. کوچک و بزرگ ندارد. سایز بندی نمی خواهد. معجزه را خدا حراج کرد چند ماه و ما چند تا خریدیم. پزش را همه جا داده ام، حتی اول پروژه های دانشگاه. معجزه فتح زخم است. به خدا دروغ نمی گویم.

پ.ن: همه دست تو دست/ پرچم بالا

پ.ن: آرشیده یک خنده مهمانمان کن

 وقتی فرار می کنی از کسی و چیزی، دلت نمی خواهد کسی تعقیبت کند.

وقتی گوشی ات را خاموش می کنی، لجت در می آید اگر کسی زنگ بزند خانه.

وقتی می روی جایی که تنها باشی حرصت در می آید اگر آشنایی را ببینی.

وقتی نمی خواهی کسی اشک هایت را ببیند، اعصابت خرد می شود اگر کسی هی بپرسد: داری گریه می کنی؟

وقتی می روی توی لاک خودت دلت نمی خواهد هی کسی بپرسد که آن تو، توی لاکت چه خبر است؟

این ها را برای این گفتم که اگر این روزها کاری به کارت ندارم به این معنا نیست که حواسم به تو نیست.

 دارم می گذارم که خوب خودت را بتراشی و بعد سر کنی بیرون لاک. می دانم که آن تو منتظر دیدنم نیستی.

دارم می گذارم که شب ها توی رختخواب دیگر پشتت را نکنی به خودت و بخوابی. دیگر مثل من گاهی وقتی می خواهی اسمت را بالای یک فرم بنویسی مکث نکنی و بعد با اکراه از خودکار بخواهی که هجی ات کند.

می دانی رفیق؛ همیشه دلم گرفته است وقتی یک نفر توی وبلاگش می نوسید: دیگر این جا نخواهم نوشت یا دیگر نمی نویسم و از حرف آخر می گوید و کرکره جایی را می کشد پایین که گاهی روزی چند بار رفرش اش می کرده.. مثل آسیه، مثل سعید.

دلم می گیرد وقتی به خودت مرخصی می دهی و از علاقه لعنتی ات به روزنامه ها و کلمات می کنی، وقتی خودت را می بندی به تخت و باز هم دلت نمی آید که از پنجره کنار تخت، گاهی روزنامه ها و کلمات را دید نزنی. مثل حس بعد طلاق است شاید که سعی می کنی نسبت به زندگی کسی که روزی زندگی ات بوده بی تفاوت باشی اما خوب همیشه هم موفق نمی شوی. دلت تنگ می شود هنوز هم، دلت می سوزد گاهی هم. اما نه چون می خواهی که برگردی.

دلم می گیرد همیشه وقتی یک نفر کنار می کشد، این حس مبارزه کردن همیشه در من بوده و هر چند گاهی خسته ام می کند اما هست. دلم می گیرد چون همیشه وقتی یک نفر می رسد به آخر خط، یادم می آید که در تمام خط چه کرده اند دیگران. با او. می دانم و خوب می دانم که وقتی یک نفر سر می رود، خیلی چیزها دیگر نمی توانند انگیزه اش باشند حتی چیزهایی که روزی به آن ها افتخار کرده و عاشقانه دوستشان داشته است.  

می دانی رفیق؛ ما آدم ها گاهی طاقت را کنسرو شده مصرف می کنیم. هزار تا مواد نگهدارنده می زنیم تا چند روزی بیشتر دوام بیاورد در ما، اما واقعیت این است که کنسروها هم باد می کنند و تاریخ مصرفشان تمام می شود.  

وقتی احسان گفت که می خواهد برود و فاطمه کنار کشید، از خودم پرسیدم نفر بعدی کیست؟ بغض کردم و همه آن چیزهایی یادم افتاد که نباید اتفاق می افتادند. آن روزها که ذره ذره انگیزه ها داشت تحلیل می رفت و هیچ کسی پطرس نشد تا جلوی تمام شدنشان را بگیرد، آن روزها که یک نفر از یک جلسه ناراحت بیرون رفت و برنگشتیم پشت سرمان را هم نگاه کنیم و فقط از رفتنش صدای بسته شدن در را فهمیدیم، آن روزها که یک خبر شد سد دوستی مان، دل خوری یک گزارش شد یک تکه از دیوار بین مان. دعوای دو تا احمق مسوول شد دعوای ماها با هم.

می دانی رفیق؛ من هم خودم را مقصر می دانم زیاد. من هم انگشتی داشتم برای پطرس شدن که دریغ کردم شاید.

هييييييس!

مادربزرگ سال هاي آخر زمين گير شدنش چيزي نمي گفت. دست راستش كار نمي كرد خوب، مثل اين روزهاي من. پاهايش سنگين شده بود، مثل حسي كه گاهي اين روزها دارم، اما مي توانست حرف بزند. خوب هم مي توانست، همان طور كه خوب قرآن مي خواند. فقط چيزي نمي گفت.

حرف نمي زد چون نمي خواست با ما حرف بزند، سكوت كرده بود و اين سكوت، يك اعتراض خاموش بود كه صدايش بدجوري توي سر همه مي پيچيد. يك اعتراض خاموش چند ساله. 

اين روزها خوب مي فهمم چرا حرف نمي زد و گله اي نمي كرد. چشم هاش را مي انداخت توي چشم هات و فقط مي شنيد.

توي آينه به خودم خيره مي شوم و بعد سريع مقنعه ام را سر مي كنم تا زده باشم بيرون. خيلي كم مي نويسم، كمتر از هميشه. حتي مي ترسم فال بگيرم از حافظ، نمي خواهم من را به من يادآوري كند، آن حافظ نو هنوز توي حافظه كيف مانده و نرفته است بين قفسه تا نكند يك وقت وسوسه ام كرده باشد. گاهي وصله پاره خاطره ها ديگر آن پارچه توري نيست كه مي آيد و مي افتد روي دهنت تا نتواني حرف بزني، مي شود عين يك لحاف سنگين توي يك شب گرم تابستاني.

پ.ن:

-قرص هايي دارم كه قرار است كمك كنند تا دستم خوب شود، اما بازكردن خودشان معضلي ست براي اين دست خسته.

-هيچ فكر نمي كردم بين اين همه كار بشود يك پست نوشت براي اين وبلاگ!

- مثل دستان مادر از وايتكس/ روزهايي كه سخت جان كندند/ پشت بوق كشنده كارتكس